سیاهچادر
بخشی از من
به هور و انجیر درآمیخته
جانام به گرد تنی برهنه
به بهانهی تو میگردد، سرگردان
بخشی از من لبریز میشود ناگاه
بخشی در میانهی تن تو
به شور آمده است
هنوز فرصتی هست خودت را به من بیاویزی
(یعنی صبرم را بینی و بینالله بگذارم وسط، چون ماهی؛ آه، ایوبی شوریده از لای پاهات سر برآورد)
از تابام فرو میریزی
به جنگلی از صنوبر،
برگردیم به سالهای جیب خالی و دل خوش
که باد با موهای تو بازی میکرد، سناش به مرز زوزه رسیده بود،
جیغ کشیدن آموخته بود
لبریز از بلندای کوچه (از گردن طنابام کنید! بچهها سیاه دیوار سیاهچادرم میکنند _ خیمهی سیاه _ ما خودمانیم و مشتی خاک و تلی از اندوه هوو هوو هووو)
گفته بودم
این پسر به زمزمهایی آویزان است، بیانصاف!
نگذار بزرگ شود
انجیر تاب سرما ندارد (مغزش تلخ میشود چون سگ)
کلاهی دارد و هزار سر؛
روزی دانهایی از آن را به دار میسپارد (دیگران میگویند، من هم، باید گردن بدهم به طناب)
باور کن دستهدسته و داردار
سر از من به باد دادهاند هوو هوو هووو
گهگاه مادرم نمیداند
سوگ کداممان را بگیرد خوب است؟!
روح کداممان به بر کدام میوه میرسد؟!
مادرم، آه مادر
چه میداند اندوه که از هر سو، سوگ که هرگز سبز نمیشود!
گلو به دست ترانهایی سپرده، سبزآبیام، همه کسم،
دست به کشتزار، خیشی پسرم، خیشی تو، ای خداوندگار فصلها، سبزش کن!
نمیدانست مهایی سنگین میآید و
تمام روز را اسباسب
شیههام میکشد دراندامات، تیره
تو، دار به دار!
کاش جایی در سایهسارت باشد تا کز کنم
شامگاهان گنجشک در گیسوانمان آشیانه کند (لبریز از بلندای کوچه)
در دامن انارت
ایوبها را بیتاب کنم (درود بر هر چه ماهی!)
سیب بچینیم، سیب؛
بگذار مادرم
کمتر از دامن پیراهناش
گل بچیند
برای گورها
_ بیانصاف!
[سیاهچادر/ عادل اعظمی/ پاییز ۲۰۱۰/ ترجمه: صفورا هاشمی چالشتری]


گفتوگو دربارهٔ این نوشته