و آن پرنده اگر
تن به باد نمی‌داد نمی‌دیدی
باد از کدام سوست نمی‌دانستی
آتشِ یاقوت بر انگشت‌ت
از چه خاموش شده‌ست
پس
با همین خموشیده با همین نگین
نامه را سر به مهر نما
این نفیر زمستانی… این صدا
همیشه از پسِ پشت می‌آید
بر دوش تو می‌ساید و دور می‌شود
اما
آنجا که دگر به گوش نمی‌آید
آنجا
ایستاده بر محرم تو
به روشنی درّه‌ها…
شاعر: بیژن الهی
گفت‌وگو دربارهٔ این نوشته